Berger de Beauce
Owczarek francuski Beauceron

W przeciwieństwie do tego co się powszechnie uważa, owczarek Beauceron, zwany też Bas-Rouge, nie pochodzi z miasta Beauce, tak samo jak owczarek Briard nie pochodzi z Brie. Ich nazwy pojawiły się pod koniec XIX wieku w celu rozróżnienia tych 2 ras wywodzących się z tej samej grupy. Nazwa Le Brie została wybrana dla owczarka o długiej sierści a nazwa Le Beauce dla owczarka krótkowłosego.

Beauceron należy obecnie wg systematyki FCI do grupy  psów pasterskich, których to głównym zadaniem historycznie było pilnowanie i prowadzenie stad małych zwierząt, głównie owiec. W grupie psów pasterskich znajduje się około 40 różnych ras owczarków. Właściwie każdy kraj europejski ma swojego owczarka. Ze względu na różnorodność terenów i klimatu w Europie owczarki te niekiedy znacząco różnią się od siebie pod względem wyglądu, szaty, kolorystyki czy wielkości, np. kudłaty Bobtail od olbrzyma Komondora czy małego Corgi. Prowadzona rozmyślna selekcja osobnicza przez hodowców sprawiła, że owczarki różnią się od siebie także pod względem charakteru czy temperamentu.
Najbardziej popularnym owczarkiem w Europie już od lat 40-stych jest oczywiście Owczarek Niemiecki, ale owczarki belgijskie i szkockie również utrzymują się na czele peletonu.



Beauceron ma z innymi owczarkami europejskimi wspólne pochodzenie od typu psa - wilka. Badania wskazują na to, że został on udomowiony już przez starożytnego człowieka. Rozróżnienia między wersją długo-, a krótkowłosą owczarka dokonał miłośnik owczarka francuskiego Hrabia Rozier w 1809 roku.  Jednak pierwsze wzmianki o beauceronie jakiego znamy dzisiaj znajdujemy dopiero w raporcie z I wystawy kynologicznej zorganizowanej podczas Wystawy Światowej w Paryżu w 1863 roku. Jest to najstarszy dokument wspominający tą rasę. Pierwsze wzorce rozróżniające Briarda od Beaucerona zostały opublikowane przez profesora szkoły weterynaryjnej z Lyon - Cornevin'a. Kilka lat później został stworzony klub ras pasterskich, którego założycielem i pierwszym kierownikiem był Emmanuel Boulet.

Pierwszy Beauceron został wpisany w księdze rodowodowej w 1893 roku pod numerem 2339 i pod nazwą "Berger de la Chapelle". W 1896 roku ustalono i spisano oficjalnie rozróżnienie Owczarka z Brie od Owczarka z Beauce, a już w 1911 roku powstał Klub Przyjaciół Beaucerona, który dbał o rozwój tej rasy i o zachowanie wzorca. Tak jak większość ras, tak i beauceron stał się ofiarą I wojny światowej. Oddał wiele zasług ludziom pracując jako pies sanitariusz, pies patrolowy a także jako pies obronny. Niestety działalność Klubu na wiele lat zamarła, praktycznie do 1945 roku, kiedy to Klub wznowił działalność.

W przeciwieństwie do swego kuzyna Briarda, wszystkie linie dzisiejszego Beaucerona wywodzą się z 1 małego ośrodka złożonego z około 10 hodowli. W latach 1920-30 selekcja organizuje się już jedynie dookoła 2 hodowli z przedmieścia Paryża: "du Fief Royale" i "de Champerret". Właściwie wszystkie dzisiejsze hodowle, linie psów mają swoje korzenie w przodkach z tych 2 hodowli. Największy wpływ na dzisiejsze pokolenia beaucerona w całej europie wywarły natomiast następujące hodowle francuskie:
de la Plaine des Quints,
de Bellemour,
de la Horde Noir,
de Mavourneen,
du Val du Tremblay,
des Vaux Rouges.


(źródło: "Monique Reverdy - Le Beauceron, Losagne 2003)